ALBA, een alternatief
Internationale relaties tussen landen zijn dikwijls ongelijk en onrechtvaardig, of het nu om politieke, economische of culturele kwesties gaat. En dan vooral als de rijke en machtige landen van het Noorden betrokken partij zijn. Dat het niet zo hoéft te zijn, bewijzen enkele Latijns-Amerikaanse en Caraïbische landen met het samenwerkingsverband ALBA.

Als je vragen of suggesties hebt, kan je deze sturen via veronique.coteur@intal.be. We nemen dan zo snel mogelijk contact met jou op.

Geïnteresseerd in dit onderwerp? Ga dan eens een kijkje nemen in de volgende intal-groepen: intal America Latina

Beginselen

De leidende beginselen van het ALBA

Het Bolivariaans verbond voor de Volkeren van Ons Amerika (Spaans: Alianza Bolivariana para los Pueblos de Nuestra América – in het begin genoemd het Bolivariaans Altternatief voor Latijns-Amerika en de Caraïben) is een regionaal integratieproject dat aanzienlijk verschilt van de Europese Unie. De traditionele integratie zoals wij die vandaag de dag in Europa beleven, concentreert zich voornamelijk op de liberalisering van de handel en investeringen. Er wordt weinig belang gehecht aan het vrije verkeer van personen en aan de strijd tegen armoede. (1) Het ALBA daarentegen is een economisch en politiek project waarvan het voornaamste doel de strijd tegen armoede en sociale uitsluiting is. De economische ontwikkeling is daar immers gericht op de soevereiniteit van de Latijns-Amerikaanse landen en op de versterking van de staten.

Het idee om het ALBA op te richten ontstond in 2004 op initiatief van Hugo Chavez en Fidel Castro, respectievelijk de presidenten van Venezuela en Cuba, om een tegengewicht te vormen voor de ALCA (Vrijhandelszone voor de Amerika's, Spaans: Área de Libre Comercio de las Américas). Dit project, dat wordt gesteund door de Verenigde Staten, heeft als doel een vrije circulatie van kapitaal te garanderen, wat mogelijk is door het openen van de grenzen van de Zuidlanden.

Het ALBA werkt mechanismen uit om de samenwerking tussen de naties verder te ontwikkelen en zo de bestaande asymmetrie tussen de landen weg te werken. In het akkoord tussen Cuba, Bolivia en Venezuela kunnen we bijvoorbeeld lezen dat Cuba zich engageert om de Boliviaanse regering te helpen om analfabetisme te bestrijden door ervaringen uit te wisselen en Bolivia te voorzien van didactisch materiaal en technische middelen. Zo kan de regering een programma opstarten in vier talen, zodat iedereen die wil gratis toegang krijgt tot deze dienst. In ruil zal Bolivia een deel van zijn mijnbouw-, landbouw-, agro-industriële en industriële productie exporteren naar Cuba en Venezuela.

Het ALBA wil een consensus bereiken rond endogene nationale en regionale ontwikkeling om armoede uit te roeien, sociale ongelijkheid tegen te gaan en de levenskwaliteit van de bevolking te verbeteren.

Het ALBA baseert zich als Bolivariaans project op de strijd van sociale bewegingen en nationale organisaties, die zich het laatste decennium hebben vermenigvuldigd op het continent.

Bijgevolg staat het ALBA voor een originele en alternatieve integratie. Het doel bestaat niet uit open grenzen die naar nog meer ongelijkheid tussen staten leiden, maar uit een vorm van integratie die zich baseert op samenwerking en solidariteit, om landen te helpen niet enkel hun economische, maar ook sociale problemen te overwinnen.

Om zijn doelen te bereiken, baseert het ALBA zich op volgende principes en sleutelelementen:

1.De staat speelt een belangrijke rol in het economische leven.
2.Het ontwikkelingsniveau van een land moet zijn economische openheid in de wereldhandel beïnvloeden om zo te genieten van de voordelen die voortvloeien uit de integratie.
3.De economische complementariteit en samenwerking tussen deelnemende landen moeten geregeld worden op een manier dat een effectieve en competitieve specialisatie gepromoot wordt.
4.Er moeten speciale plannen worden opgesteld om de samenwerking en solidariteit vast te leggen, met aandacht voor de minst ontwikkelde landen in de regio (bvb. een continentaal plan tegen het analfabetisme).
5.De creatie van een Sociaal Noodfonds, zoals voorgesteld op de Top voor Zuid-Amerikaanse landen op 8 december 2004 in Ayacucho.
6.Een geïntegreerde ontwikkeling van de communicatie en het transport tussen de landen.
7.Een rationeel gebruik van grondstoffen, in verhouding tot de noden en mogelijkheden van de volkeren.
8.Energie-integratie.
9.Verminderde afhankelijkheid van buitenlandse investeerders.
10.De Latijns-Amerikaanse en Caraïbische cultuur alsook de identiteit van de volkeren moeten beschermd worden, dit zal o.a. samengaan met de creatie van het tv-kanaal TeleSUR.
11. Maatregelen inzake intellectueel eigendom mogen geen rem vormen op de noodzakelijke samenwerking tussen de ALBA-landen op alle domeinen.
12. Het multilateralisme wordt gestimuleerd tijdens onderhandelingen tussen de ALBA-landen en andere regio's.

 

(1) Marcelo Colussi, L'ALBA: une alternative réelle pour l'Amérique-latine, 2005


Het citaat

De politicus als locomotief, het sociale als vlag, het economische leven als rail en de cultuur als brandstof


hugo_chavez.jpg


Het cijfer
9

landen zijn lidstaten van het ALBA.


Video
Woordenlijst

Bolivariaans: deze term verwijst naar Simon Bolívar (1783-1830), ook wel de Libertador (bevrijder) genoemd. Samen met de Argentijn José de San Martín is hij een symboolfiguur voor de emancipatie van de Spaanse kolonies in Zuid-Amerika vanaf 1813. Op een doorslaggevende wijze werkte hij mee aan de onafhankelijkheid van het huidige Bolivia, Colombia, Ecuador, Panama, Peru en Venezuela. http://www.americas-fr.com/histoire/bolivar.html

TeleSUR: is een Latijns-Amerikaans televisiekanaal dat werkt vanuit Venezuela. Het kanaal ging van start op initiatief van de Venezolaanse president Hugo Chavez op zondag 24 juli 2005, de verjaardag van Simon Bolívar. Het is een samenwerking tussen Venezuela, Argentinië, Uruguay en Cuba en heeft als doel om de inwoners van Latijns-Amerika te voorzien van andere informatie dan wat de privékanalen brengen, die hun geldschieters met kapitalistische belangen dienen.

 


Geschiedenis

Geschiedenis

Het ALBA is niet het eerste regionale integratieproject uit de regio. Een van zijn voorgangers is de MERCOSUR, wellicht een van de bekendste uit de regio. Er tekent zich echter beetje bij beetje een nieuwe trend af: de ideologische evolutie van Hugo Chavez, Lula die aan de macht komt in Brazilië en Evo Morales in Bolivia creëren een nieuwe situatie.

Dit proces vindt plaats in Latijns-Amerika onder meer omdat het continent lange tijd het geprivilegieerde laboratorium is geweest van neoliberale experimenten die sinds de jaren 2000 in vrije val zijn. In Latijns-Amerika waren de neoliberale experimenten het meest ontwikkeld en leidden deze tot de ergste crisissen: in Mexico in 1994 (1), in Brazilië in 1999 (2), in Argentinië in 2002 (3), enz.

In het begin van de jaren 2000 verovert Venezuela een belangrijke politieke ruimte en gebruikt deze om zijn integratielogica te herdynamiseren. Het land moedigt sectorontmoetingen aan tussen de ministers van energie, sociale zaken en economie met Brazilië en Argentinië. Verschillende commerciële akkoorden worden getekend, zowel op vlak van energie als op militair vlak. (4) Tezelfdertijd ontwikkelde Chavez een strategisch initiatief met Cuba: het ALBA.

In de akkoorden getekend in april 2005 starten de Venezolaanse en de Cubaanse regering een vorm op van diepere integratie tussen de economieën die onderling ook politiek al een hoge mate van identificatie hebben. Elk land levert andere landen goederen of diensten waarin het land sterk staat: ongeraffineerde petroleum van Venezuela wordt niet aan de marktprijs verkocht maar wordt geruild tegen het beste van Cuba: gekwalificeerd gezondheidspersoneel. (5) Andere akkoorden kondigen de wil aan voor een structurele en strategische integratie, gericht op het antikapitalisme en het “socialisme van de 21ste eeuw”. 

In de hoop andere buurlanden aan deze nieuwe stijl van internationale samenwerking te binden, lanceerden Venezuela en Cuba “Operatie Mirakel”, een project om in een gemeenschappelijke operatie cataract en andere oogziekten van de burgers van heel Latijns-Amerika en de Caraïben aan te pakken.
Een jaar later, in 2006, zorgde het nieuwe, en voor het eerst inheemse, Boliviaanse staatshoofd Evo Morales na zijn overwinning in eigen land voor een aanzienlijke versterking van het ALBA. In Cuba ondertekende hij verschillende akkoorden met zowel het gastland als Venezuela. Zo werd Bolivia het derde volwaardige lid van dit akkoord. Cuba en Venezuela besloten toen om o.a. een correcte prijs te betalen voor Boliviaanse soja.
Nicaragua was het 4de lid dat tot het ALBA toetrad, op 11 januari 2007. De formele aansluiting bij het project was de eerste officiële actie van de nieuwe Nicaraguaanse president, Daniel Ortega, aan het begin van zijn mandaat. Vandaag is het land vrij van analfabetisme ten gevolge van de programma’s uitgevoerd in het kader van het ALBA.
Dominica, een klein eiland in de Caraïben, trad toe tot het ALBA op 26 januari 2008.
Honduras sloot zich aan op 26 augustus 2008 tijdens een ceremonie in Tegucigalpa waarop president Zelaya verklaarde dat het ALBA een sociaal solidariteitsproject is tussen de landen van Latijns-Amerika die samen oplossingen proberen te vinden voor de problemen waarmee zij geconfronteerd worden.

In 2009 traden er drie nieuwe landen toe tot het ALBA: het Ecuador van Correa, Antigua & Barbuda, en tenslotte St. Vincent & de Grenadines waarvan Ralph Gonsalves in zijn toetredingstoespraak meedeelde dat “het ALBA onze staten de weg van de vooruitgang laat opgaan, in tegenstelling tot de voorstellen van de machtscentra van de wereldhegemonie, gebaseerd op schema's van economische integratie die rampen hebben veroorzaakt tijdens de jaren 1980 en 1990.”

Projecten zoals deze trachten de droom te realiseren van Simon Bolívar, de held van de Venezolaanse onafhankelijkheid die in de 19de eeuw over een onafhankelijke federatie van verenigde Zuid-Amerikaanse staten droomde, op dezelfde manier als die van de Verenigde Staten, in ieder geval voor wat betreft de stichting ervan. Sinds de koloniale periode tot op de dag van vandaag heeft een brede waaier aan politieke krachten de realisatie van deze unie echter verhinderd.
Andere historische helden worden eveneens ingezet. Het manifest met het akkoord van 2000 tussen Cuba en Venezuela eindigt met een citaat van José Martí, leider van de Cubaanse onafhankelijkheid in 1892: “Onze vijand heeft slechts één plan: ons sarren, uiteenjagen, verdelen en verstikken; het is daarom dat wij met een ander plan antwoorden: herstellen, aan hem ontsnappen, om eindelijk ons vaderland te bevrijden. Plan tegen plan.” (6)

Hoewel het ALBA verre van alle landen van Latijns-Amerika verenigt, beginnen zowel de politieke als de civiele maatschappij dit akkoord te beschouwen als een concreet alternatief voor het neoliberale model.

 

(1) Lees meer over de  Mexicaanse crisis hier.
(2) Lees meer over de Braziliaanse crisis hier.
(3) Lees hier over de crisis in Argentinië.
(4) Emir Sader, Alternatives latino-américaines, 2006
(5) Emir Sader, L'ALBA: du rêve à la réalité, 2007
(6) Boek: "Coalitions d'Etats du Sud" 

Samenvatting van het akkoord getekend tussen Venezuela, Cuba en Bolivia

De lidstaten ontwerpen een strategisch plan om de complementariteit van de productie, de toegang tot de markten, de stijging van de werkgelegenheid en echte solidariteit tot stand te brengen. Dit plan is gebaseerd op het bekomen van een wederzijds voordeel.
De landen engageren zich om samen te werken om het analfabetisme te elimineren, in coördinatie met andere landen van Latijns-Amerika.
De regeringen doen gemeenschappelijke investeringen (oprichting van publieke bedrijven, binationale en gemengde bedrijven, enz.). Sectoren die de sociale inclusie, de industrialisering, de voedselzekerheid en het milieu versterken, krijgen voorrang. De staten engageren zich om 51 % van de aandelen van de gemengde bedrijven in handen te houden.
Voor wat betreft de bankensector kunnen de landen filialen van hun eigen banken openen in de andere landen. De regeringen kunnen commerciële compensatiemechanismen gebruiken van goederen en diensten om de handel te verdiepen.
Op cultureel gebied geven de staten impulsen voor de ontwikkeling van het cultureel geheel, rekening houdend met de specifieke kenmerken van de culturele identiteiten van hun volkeren. De regeringen engageren zich om intenser samen te werken op het gebied van communicatie door hun infrastructuurcapaciteiten te versterken op vlak van transmissie, distributie en telecommunicatie.


Het citaat

De eenheid van de Latijns-Amerikaanse en Caraïbische volkeren maakt dat onze regio zich kan integreren in de wereld, in omstandigheden die ons recht op duurzame ontwikkeling en soevereiniteit garanderen tegenover de hegemonie van de Verenigde Staten.


daniel-ortega.jpg


Het cijfer
2005

De akkoorden voor de oprichting van het ALBA worden getekend door Venezuela en Cuba.


Woordenlijst

MERCOSUR: Dit acroniem staat voor de Gemeenschappelijke Markt van het Zuiden (Mercado Común del Sur). De Mercosur is op 26 maart 1991 ontstaan toen Brazilië, Argentinië, Paraguay en Uruguay het akkoord over deze samenwerking ondertekenden in Asunción. Zijn doelen zijn: het vrij verkeer van goederen, diensten en productiefactoren, de creatie van een gemeenschappelijk extern tarief, het op elkaar afstemmen van de verschillende economische beleidslijnen en een geharmoniseerde wetgeving van alle leden.

 

Socialisme van de 21ste eeuw: Concept dat op het wereldtoneel verschijnt in 1996, maar dat aan belang wint tijdens de toespraak van Hugo Chavez tijdens het 5de Wereld Sociaal Forum in 2005. Het gaat over het model van een socialistische staat zoals omschreven in de marxistische filosofie en aangepast aan de realiteit van de 21ste eeuw.

José Mart í (1778-1850): Samen met Simon Bolívar is hij één van de helden van de Zuid-Amerikaanse onafhankelijkheid. Hij verkreeg zijn heldenstatus voor zijn strijd voor de onafhankelijkheid van Cuba.

 


Gezondheid

ALBA en gezondheid

Het ALBA is een integratieproject dat is gebaseerd op mechanismen om “coöperatieve voordelen” te creëren in plaats van de zogenaamde “comparatieve voordelen”. Operatie Mirakel is hiervan een goed voorbeeld.

“Operación Milagro”, zoals het in Latijns-Amerika bekend is, is een medisch project dat vanaf het begin werd ondersteund door Venezuela en Cuba. Het heeft als doel blinden en slechtzienden weer volledig te laten zien door een eenvoudige cataractoperatie.

De doelstelling ligt vast voor een tijdsperiode van 10 jaar: 6 miljoen mensen in Latijns-Amerika en de Caraïben maar ook in Azië en Afrika moeten dan verzorging krijgen.

Dit programma kon van start gaan dankzij Cubaans gezondheidspersoneel en Venezolaanse en Boliviaanse klinieken die een gratis behandeling en betere preventie konden voorzien voor deze aandoening. 

In oktober 2005 stuurde de regering van Havana na een zeer verwoestende aardbeving 2.000 gezondheidswerkers naar Pakistan en zette er 30 mobiele klinieken op waar ze 1,5 miljoen mensen verzorgden. Een jaar nadien gingen er honderden artsen naar Indonesië.

In 2007 werd er één miljoen patiënten bereikt in Latijns-Amerika en Afrika.
Vandaag zijn er meerdere “milagro-missies”: in Venezuela, Bolivia, Ecuador, Haïti, Honduras, Panama, …

Toen Hugo Chavez aan het hoofd van het land kwam, leed Venezuela aan een groot gebrek aan artsen en infrastructuur (o.a. klinieken). De gezondheidsdiensten waren zeer duur, waardoor een deel van de bevolking de toegang tot gezondheidszorg werd ontzegd. In 2005 werden tientallen akkoorden getekend tussen Havana en Caracas. Er werd beslist om 6 diagnosecentra voor integrale gezondheid op te richten, 6 dispensaria en 35 hoogtechnologische centra om gratis toegang tot gezondheidszorg te verzekeren voor de gehele bevolking. Er werd eveneens beslist training te geven aan 40.000 Latijns-Amerikaanse artsen en 5.000 specialisten in gezondheidstechnologie, evenals aan 10.000 Venezolaanse artsen en verpleegkundigen.


Het citaat

De mensen begrijpen dat gezondheid geen koopwaar is, geen product dat je kan kopen of verkopen en dat alleen bemiddelde mensen kunnen verkrijgen.



Het cijfer
1 miljoen

mensen hebben het zicht teruggekregen dankzij Operatie Milagro.


Video
Woordenlijst

Comparatieve voordelen: Volgens de liberale theorie van de internationale handel van Ricardo heeft een land er belang bij om zich te specialiseren in de productie van één bepaald goed waarin het het productiefst is in vergelijking met andere landen, zodat het dit kan uitwisselen voor andere goederen. Dankzij deze specialisatie zal het land zijn nationale rijkdom zien stijgen. Het is in de realiteit echter niet zo simpel. De ongelijkheden die er van bij het begin zijn, verdiepen zich meer en meer. Bepaalde landen hebben niet voldoende kapitaal om een industriële productie op te starten en blijven dus afhankelijk van hun export voor primaire goederen waarvan de handelswaarde dikwijls heel volatiel is.


Ontwikkeling

De ontwikkeling van het ALBA

Omdat de regeringen van de lidstaten de organisatie als een hoger niveau van sociaal, maatschappelijk bewustzijn beschouwen, is het ALBA een ware nachtmerrie geworden voor de Verenigde Staten, waarvan de imperiale macht elke dag meer in vraag wordt gesteld in dit deel van de wereld. In plaats van proactief te zijn, lijkt de houding van de VS ten opzichte van Latijns-Amerika dag na dag een reactie op de voortdurende Latijns-Amerikaanse opmars, bevorderd door het ALBA, meer bepaald ten opzichte van de revolutionaire processen in Cuba, Venezuela, Bolivia, Ecuador en Nicaragua.

De imperiale ongemakkelijkheid en ongerustheid die er gedurende de laatste vijf jaren waren tegenover Latijns-Amerika, kunnen verklaard worden. Het ALBA heeft zich met een gestaag tempo ontwikkeld en zijn resultaten hebben zelfs vele internationale experten verbaasd. Wat betreft de sociale politiek zijn miljoenen dollars uitgegeven aan steun voor kleine en zelfs grote producenten; het handelsverkeer neemt op significante wijze toe. In 2010 tekent de complementariteit van de economieën en van de productiesystemen zich af als een van de grootste veroveringen, waaraan men de lancering van de “sucre” moet toevoegen, een virtuele munt voor het internationale handelsverkeer.

Nochtans is het niet het aantal leden van het ALBA dat de Verenigde Staten verontrust. En die ongerustheid groeit want in Latijns-Amerika is de invloed van Cuba, Venezuela, Bolivia, Ecuador en Nicaragua onweerlegbaar. Zonder andere leden te forceren om toe te treden tot dit alternatief project voor Latijns-Amerikaanse integratie en eenheid, hebben de regeringen van de ALBA-landen de Zuid-Zuidrelaties versterkt, zowel in eigen regio als voorbij hun grenzen.

Hierbij komen nog drie grote internationale toppen, gedurende dewelke de VS gedwongen waren tot stilzwijgen. Ten eerste, tijdens de Vde Top van de Amerika’s, in april 2009, kreeg Barack Obama van Chávez het werk De aderlating van een continent van Eduardo Galeano, luttele minuten nadat Obama verklaard had dat de ogen niet meer op het verleden, maar op de toekomst gericht moesten zijn.
De tweede gelegenheid was die van de Algemene Vergadering van de OAS (1), in Honduras, vlak voordat Zelaya onttroond werd door de staatsgreep. Tijdens deze vergadering hebben de regeringen de resolutie ingetrokken die Cuba uitsloot van deze supranationale organisatie.

Ten slotte op 28 oktober 2009, op de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, hebben de VS een nieuwe tegenslag rond Cuba moeten verduren. Van de 192 lidstaten van de VN hebben er slechts drie, met name de Verenigde Staten, Israël en Palau, gestemd voor de verderzetting van de economische blokkade tegen Cuba. (De Marshall-eilanden en Micronesië hebben zich onthouden.)
Alsof dat nog niet genoeg was, hebben Morales en Chávez hun internationaal leiderschap in de hele wereld bevestigd.

Het zou nochtans naïef zijn te geloven dat het pad naar emancipatie nu eindelijk vrij is. Fidel Castro, Evo Morales en Hugo Chávez weten dit ook. De eerste heeft de aandacht gevestigd op het feit dat “het Imperium weer tot de aanval is overgegaan”. De tweede waarschuwt, naar aanleiding van de verwittigingen van Clinton, dat in het geval van een aanval van de VS, de regio zich zal transformeren in een “tweede Vietnam”. De derde bevestigt dat het Imperium “bezig is te proberen zijn achtertuin terug te winnen”. (2)

Tijdens de eerste ambtstermijn van Bush, hebben de Verenigde Staten een verdrag onderhandeld, vandaag geratificeerd door Obama, dat de installatie van zeven nieuwe militaire basissen op Colombiaanse bodem, bovenop de twee bestaande, mogelijk maakt. Het Witte Huis heeft ook toestemming gekregen van Panama om er vier militaire basissen te installeren.

Bovenop dit Plan Colombia (3) – waarvan de uitvoering andere landen bedreigt – komt ook nog het Merida-initiatief of Plan Mexico (4), geratificeerd door president Calderón die bezig is het Mexicaans grondgebied te militariseren.

De militaire opgang van de Verenigde Staten in Latijns-Amerika beoogt een totale controle van de regio. (5) De staatsgreep in Honduras tegen president Zelaya op 28 juni 2009 was een breekpunt in de strategie van de VS. Het afzetten van de president was een duidelijk waarschuwingssignaal aan het adres van de ALBA-lidstaten.

Op politiek niveau steunt de imperiale strategie op Mexico, Colombia, Peru en Honduras.
De electorale ontwikkelingen van 2010 en 2011 zijn cruciaal om de algemene oriëntatie van Latijns-Amerika te bepalen en dan vooral de mate van cohesie en verzet tegen de ontwikkelingen in Bolivia, Venezuela, Ecuador en Nicaragua. De strijd tussen Latijns-Amerikaans en imperiaal leiderschap is vanaf nu begonnen.

 

(1) Organisatie van Amerikaanse Staten
(2) Hugo Moldiz, L'ALBA donne le ton, y compris au niveau mondial, et l'Empire tonne, 2010

(3) Lees het artikel van Monde diplomatique

(4) Lees: MEXIQUE - Un nouveau plan états-unien pour la lutte contre le narcotrafic et le terrorisme, le Plan Mexique

(5) Janette Habel, Washington a-t-il perdu l'Amérique-latine?


Het citaat

De Verenigde Staten rekenen liever op hun betrouwbare bondgenoten dan op democratische buren


Johnson.jpg


Het cijfer
78,6 miljoen

aantal inwoners van de 9 lidstaten van het ALBA


Woordenlijst

Sucre: De ALBA-landen hebben beslist om zich te voorzien van een gemeenschappelijke munteenheid voor alle commerciële transacties, zowel binnen als buiten de zone en die de naam draagt van het Eengemaakt Regionaal Compensatiesysteem (Sistema unitario de compensación regional) of sucre. Deze komt van de naam Antonio José de Sucre, luitenant van Simon Bolívar en winnaar van de Slag van Ayacucho (1824) die de onafhankelijkheid van de Spaanse kolonies in Zuid-Amerika garandeerde. De creatie van de Sucre past in een geopolitieke logica: een einde maken aan de heerschappij van het IMF. www.monde-diplomatique.fr/carnet/2008-12-02-Sucre

Hegemonie is een indirecte vorm van imperialistische overheersing, waarbij een staat heerst over ondergeschikte staten door zijn impliciete macht eerder dan met directe militaire middelen.


Video
Foto's
Educatief materiaal
  • Brochure Latijns-Amerika 'El pueblo unido jamas sera vencido'


    €2,00

    Deze stevige brochure (60 blz) bevat naast een stukje geschiedenis van het continent ook artikels over de rol van Simon Bolivar en het belang van de verschillende volksbewegingen. Verder worden kort de verschillende landen voorgesteld met uiteraard bijzondere aandacht voor Venezuela. De rol/ het belang van Cuba, syndicalisten in Guatemala en Colombia en ook de partner PHM "People's Health Movement" van G3W komen aan bod. Een hele boterham dus maar eentje die smaakt en die je misschien zin geeft om je, net als Carmen in het laatste artikel, te engageren voor Latijns-Amerika.

    €2,00